Prof.Chai ACSP # 14

จากวันนี้...จะมีเรา...เราและนาย
จดจำไว้...ตลอดไป.....ไม่ทิ้งกัน
หากมีเรา...จะมีนาย...ร่วมทางไม่มีไหวหวั่น
คือเพื่อนกัน...เพื่อนตาย.....ตลอดไป

จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงเปิดเทอมไม่ตรงกันแล้ว
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่ได้นั่งรถประจำทางสายเดียวกันแล้ว
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่ได้มาโรงเรียนทางเดียวกันแล้ว
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่ได้นั่งโต๊ะเดิมอีกแล้ว
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่ต้อมาโรงเรียนตรงเวลาอีกแล้ว
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่ได้ร้องเพลงชาติพร้อมหน้ากันอีกแล้ว
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่ต้องสวนมนต์ตอนเช้าและตอนเย็นอีกแล้ว
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่ได้รองเพลงโรงเรียนร่วมกันอีกแล้ว
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่ได้นั่งโต๊ะกินข้าวร่วมกันอีกแล้ว
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่ได้กินข้าวร้านเดิมอีกแล้ว
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงรู้จักเพื่อนไม่ครบห้องอีกแล้ว
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่มีคนที่คอยให้ยืมเครื่องเขียนอีกแล้ว
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่มีใครให้ลอกการบ้านอีกแล้ว
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่ได้แบ่งขนมที่แอบเอามากินในห้องอีกแล้ว
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่มีใครให้ยืมเงินแล้วเชื่อใจว่าจะได้คืนอีกแล้ว
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงจะไม่มีโพยข้อสอบให้ลอกอีกแล้ว
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่ได้เจอกับยอดฝีมือในวิชา ฟิสิกส์
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่ได้เจอกับยอดฝีมือในวิชา เคมี
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่ได้เจอกับยอดฝีมือในวิชา ชีวะ
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่ได้เจอกับยอดฝีมือในวิชา คณิตศาสตร์
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่ได้เจอกับยอดฝีมือในวิชา คอมพิวเตอร์
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่ได้เจอกับยอดฝีมือในวิชา ศิลปะ
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่ได้เจอกับยอดฝีมือในวิชา ดนตรี
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่ได้เจอกับยอดฝีมือในการ ถ่ายรูป
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่ได้เจอกับยอดฝีมือในวิชา ภาษาอังกฤษ
จากวันนี้ไปแล้ว...เราไม่ต้องหนีตัดผมอีกแล้ว
จากวันนี้ไปแล้ว...เราไม่ต้องแต่งตัวให้เรียบร้อยอีกแล้ว
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่ได้หลับในห้องเรียนอีกแล้ว
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่มีคนที่จะขุดคุ้ยเรื่องเก่าๆมาคุยกันอีกแล้ว
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงจะไม่มีโอกาศเรียนวิชาเหมือนกันอีกแล้ว
จากวันนี้ไปแล้ว...เราไม่ได้เล่นในสนามฟุตบอลเดิมๆอีกแล้ว
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่ได้เรียนในอาคารเดิมๆอีกแล้ว
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่ได้เจอกับรุ่นต่อจากเราแล้ว
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่ได้เล่นไพ่ด้วยกันอีกแล้ว
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่ได้ฉลองปีใหม่กันอีกแล้ว
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงไม่ได้เจอคนที่เราจะแกล้งได้อีกแล้ว
จากวันนี้ไปแล้ว...เราคงคิดถึงเพื่อนๆทุกคน
ไม่ว่าเพื่อนๆจะอยู่ที่ไหนก็ตาม
ที่นัดพบของเรา
คิดว่าถ้ากลับไปที่โรงเรียน
เราคงได้เจอเพื่อนๆทุกคน

ทุกๆปี

วันวาเลนไทน์

จะกลับมาให้ทุๆคน

ได้ร่วมฉลองกัน

วันแห่งความรัก

ในความเป็นจริงที่ว่า

เป็นวันแห่งความตาย

ของนักบุญท่านหนึ่ง

และที่สำคัญ

มันเป็นวันที่

ใครหลายๆคน

สมหวัง

และอีกมากมายหลายคน

ผิดหวัง

ทั้งๆที่รอ

มาตลอดเวลา 1 ปี

ตัวอย่างเช่น

เพื่อนผม

สมัยเรียนอยู่ ม.ปลาย

มันชอบรุ่นน้องอยู่คนหนึ่ง

แล้วผมก็ถามมันว่า

นี่เมื่อไรจะบอกน้องเค้าเสียที

มันบอกว่า

วันวาเลนไทน์

พออีกหนึ่งเดือนต่อมา

ผมก็ถามอีก

มันก็บอกว่าเดือนหน้าแล้วงัย

วันวาเลนไทน์

แล้ววันหนึ่ง

มันก็ชวนผมไปซื้อของให้คนที่มันชอบ

พอผมรู้สึกตัวอีกที

ผมก็ถือของที่มันซื้อ

อยู่เต็ม 2 มือ

ผมเลยคิดว่า

เรามาเป็นเพื่อนมัน

หรือมาเป็นคนถือของให้มัน

แต่มันก็ยังมีน้ำใจ

โดยการที่

เอาช๊อกโกแล๊ตให้ผม

บอกว่าสุขสันต์วันวาเลนไทน์

แล้วพอรุ่งขึ้น

ผมก็ลุ่นว่ามันจะทำอะไรให้

น้องคนที่มันชอบ

แน่นอนว่ามันมาตั้งแต่ไก่ยังไม่โห

มันนั่งรอน้องคนนั้นในที่ประจำของมัน

พอมันเห็นน้องเขาปุ๊บ

มันก็เอาของไปให้ปั๊บ

แต่...

ผมตอบรับกลับมาก็คือ

มันเดินหน้าเศร้าย้อนกลับมา

แต่น้องหิ้วของที่มันซื้อมาให้ไป

ผมเลยถามมันว่า

น้องเขาว่างัยไงบ้าง

มันบอกว่า

มันบอกเขาไปว่า

มันรักน้อง

พอน้องได้ยิน

ก็ไม่ลังเลใจที่จะตอบเลยหว่ะ

หนูก็รักพี่นะค่ะ

ตั้งนานแล้ว

กูก็เลยดีใจ

แต่หลังจากนั้น

หนูรักพี่แบบพี่ชายนะค่ะ

หนูเองมีแฟนแล้วค่ะ

ขอบคุสำหรับความห่วงใย

กูก็เลยเป็นอย่างนี้งัย

พอมันเล่าจบพวกผมก็ยกวงฮากัน

มีอีกเรื่องหนึ่ง

อ่านผิดหวังไปแล้ว

อ่านแบบสมหวังๆบ้าง

แล้วนายจะทำยังไงต่อไป

เพื่อนของผมมันก็ตอบว่า

ไม่รู้เหมือนกัน

แล้วผมก็บอกว่า

อีกไม่กี่วันก็วาเลนไทน์แล้ว

มันก็บอกว่าเออใช่

แล้วมันก็ไม่เจอกับผมอีกเลย

จนกระทั่งวันวาเลนไทน์

มันหยุดพอดี

ผมก็ไม่รู้หรอกว่า

มันเกิดอะไรขึ้นวันนั้น

รู้แต่ว่า

วันรุ่งขึ้นมันก็เดินอยู่กับคนที่มันชอบ

เรียบร้อยแล้ว

พอมันว่าง

(หลังจากอยู่กับคนที่มันรักจนสมใจอยาก)

มันก็เล่าให้ผมฟังว่า

เมื่อวานมันลองดทรไปนัดน้องเขาดูหนัง

น้องเขาก็ตอบตกลง

โดยที่บอกมันว่า

กำลังหาคนไปดูหนังด้วยอยู่พอดี

พอไปถึง

น้องเขาก็ไปซื้อตั๋วหนัง

ส่วนมันเองไปซื้อของกิน

(ซึ่งราคามันก็คือๆกัน)

พอมันเห็นเรื่องที่จะดูแล้ว

มันแถบจะบอกว่าไม่ดูได้ไหม

เพราะตั๋วหนังที่น้องเขาซื้อมา

เป็นหนังผีนะซิ

(ลืมบอกไปมันกลัวผี)

พอเข้าไปดู

จะให้มันทำยังไงได้

มันก็เอามือปิดตา

แล้วแง้ม 2 นิ้วเพื่อดูเป็นบางฉาก

จนน้องเขานั่งขำ

พอหนังจบ

น้องก็บอกว่า

ทำไมไม่บอก

จะได้เอาไปขายให้คนอื่น

มันบอกว่าไม่เป็นไรครับ

แล้วก็บอกน้องต่อไปว่า

อืม...พี่มีอะไรจะบอก

พี่ชอบเรานะ

น้องก็สวนกลับมาทันที

แล้วของขวัญวันนี้หล่ะพี่

(มันบอกว่าคนอะไรงกชะมัด)

แล้วมันก็เอาของขวัยที่มันเตรียมมา

ให้น้องเขาไป

แล้วน้องก็ยื่นกระดาษ Post-It ปึกนึง

ให้มันอ่าน

มันถามผมว่ารู้ไหมน้องเขาเขียนอะไรบ้าง

ผมบอกว่า

จะไปรู้แกหรอกูไม่ได้อ่าน

มันบอกเออๆ

แล้วก็บอกว่า

น้องเค้าเขียนถึงมันทุกวันเลย

แล้วก็ติดใส่สมุดไว้

น้องเค้าบอกว่ารู้ตั้งนานแล้วหล่ะ

กูก็เลยโอเคๆ

นั่นแหละครับ

เรื่องที่เกิดขึ้นในวัน

วาเลนไทน์

ทีจริงถ้าเราจะรักใครซักคน

ก็ควรรักเขาทุกวัน

ไม่ใช่เฉพาะแค่

วันวาเลนไทน์วันเดียว

วันหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว
คุณยังจำได้ไหมว่า
คุณเคยมีคนที่รักคุณอยู่ ( ผมก็ไม่เคยรู้ตัว )
แน่นอนว่า
ส่วนใหญ่แล้วคุณจะไม่รู้ตัวหรอก
ถึงรู้ตัวคุณก็จะไม่สนใจ ( เพราะไม่ใช่อย่างที่คุณชอบ )
มีเรื่องเล่าอยู่ว่า
ผมเพิ่งจะได้เรียน ม.ปลาย เป็นเทอมแรก ( แต่อยู่โรงเรียนเดิม )
เพิ่งจะได้เรียนสหเป็นครั้งแรกด้วย ( ถ้าไม่สหผมก็คงใกล้ๆเกย์มากกว่านี้ )
เธอก็เพิ่งจะเข้ามาเรียนที่โรงเรียนเดียวกับผม ( ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะเจอ )
หลังเลิกเรียนเธอเดินเข้ามาทักผมก่อน ( ผมก็แค่กำลังคิดอยู่ว่าจะเข้าไปคุยกับใครดี )
ทำให้ผมเขิล ( ไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน )
และทำอะไรไม่ถูก ( ลองคิดดูซิ อยู่ดีๆ ก็มีคนไม่รู้จักเข้ามาชวนคุย )
ผมก็เลยยืนอึ้งและนิ่งไปชั่วครู่ ( แน่นอนว่าต้องมองหน้าคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าผม )
ตาสบตา... ( ว้าว.. เหมือนฝันไป )
นี่รึเปล่าที่ใครหลายๆคนเรียกมันว่ารักแรกพบ ( สำหรับผม...ผมว่ามันใช่ )
แน่นอนว่า
หลายคนคงเป็นแบบผม ( เวลาเจอคนหน้าตาดีๆ )
บางคนหลายครั้งด้วยซ้ำไป ( เจอบ่อยๆหลายๆที่  )
เธอและผมเรียนด้วยกันเสมอ ( เรียนร่วมห้องเดียวกันครับ )
ทั้งๆที่ส่วนใหญ่แล้วเพื่อนผมจะบอกแค่ให้ผมทำงานให้หน่อย ( เพื่อนต้องทำเพื่อเพื่อน )
เธอมักจะชวยผมไปกินข้าวกลางวันด้วยบ่อยๆ ( เธอหัดให้ผมกินข้าวแบบมีเพื่อนต่างหาก )
ทั้งๆที่เพื่อนๆผม ไม่เคยชวนผมเลยซักคำ ( เพราะผมมักจะบอกเพื่อนว่า ไม่เป็นไร )
ส่วนใหญ่แล้วที่ผมทำได้ ( มีตั้งหลายอย่าง )
ก็แค่ซื้อน้ำให้เธอทุกครั้ง ( ผมไม่เคยที่จะซื้อให้แม้แต่เพื่อน )
.........
วันนี้เธอลืมทำงานมาส่ง ( ปรกติเธอไม่เคยลืม เผลอๆยังทำให้ผมด้วยซ้ำ )
เธอมาบอกผม ( ผมสงสัยว่าเธอจะมาบอกทำไม )
ผมก็เลยบอกว่า
ให้เธอเอางานผมไปส่งแทน ( ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงพูดอย่างนั้น )
เดี๋ยวผมค่อยส่งตามหลังก็ได้ ( แน่นอนว่าใหเธอแค่เอาไปลบชื่อ )
แล้วเธอก็ยิ้มๆ
ตาสบตา... ( อีกครั้ง )
ในคาบเรียน ( ผมกลัวครูจะทำโทษ )
ยังโชคดี...ที่ครูเลื่อนวันกำหนดให้ ( คราวหน้ามันจะไม่โชคดีอย่างนี้ )
เธอเอางานมาจะคืนผม ( พร้อมกับทำหน้าตาเศร้า )
ผมบอกเธอไปว่า
ไม่เป็นไรหรอกงานเล็กน้อยเดี๋ยวผมทำใหม่ก็ได้ ( ทั้งๆที่จริงผมทำทั้งคืน )
แล้วเธอก็เดินไปกับกลุ่มเพื่อนๆ ( เมื่อก่อนผมก็มี ตอนนี้มีบ้างเล็กน้อย )
ผมโดนใช้งานอีกแล้ว ( เต็มใจเพื่อนเฮะคนนั้น )
เธอบอกว่าขอกอดนะ
ผมก็บอกว่าตอนี้ผมยังไม่ว่าง ( ที่จริงตอนนี้เลยก็ได้ )
เย็นนี้เดี๋ยวเราค่อยคุยกัน ( เธอทำท่าเศร้า )
เธอทำเอาผมหนักใจ ( กลัวว่าเธอจะร้องไห้ )
ตอนนี้มันก็เย็นแล้ว ( ผมกำลังเตรียมใจว่าเธอจะกอดผมแบบไหน )
เธอเดินมาบอกผมว่า เธอไม่ว่างแล้ว ( เหมือนที่ผมทำกับเธอเมื่อตอนบ่าย )
เธอก็หันหลังแล้วเดินไปจากผม ( ผมแทบน้ำตาร่วง )
........
ผมยังไม่ได้เจอเธอเลยตั้งแต่เมื่อเช้า ( ปรกติเธอไม่ใช่เป็นคนมาสาย )
ผมเลยเดินเข้าไปหากลุ่มเพื่อน ( เพื่อจะถามข่าวคราวของเธอแค่นั้น )
พอผมเดินเข้าไป ( ยังไม่ทันจะพูดอะไร )
จู่ๆก็มีมือนิ่มๆมาจับข้อมือผมไว้ ( ทำเอาผมตกใจ )
ผมเงยหน้าขึ้นมอง ( กำลังจะถามว่าจะจับมืมผมทำไม )
แล้วเธอก็ทำตาหวานใส่ผม ( อีกคนแล้ว )
เธอบอกว่าเพื่อนเธอไม่สบาย ( ทำเอาผมตกใจมาก )
ผมรีบถามกลับว่าเป็นอะไร ( เพื่อนผมเข้าโรงพยาบาลผมยังไม่อยากรู้เลย )
เพื่อนเธอบอกว่าเย็นนี้จะไปเยี่ยมกัน ( ไม่ชวนผมซักคำได้งัย )
ผมอาสาว่าจะไปด้วย ( ทำไมจู่ๆป่วยขึ้นมาได้นะ )
เพื่อนๆเธอก็ไม่ปฏิเสธ ( สงสัยกำลังรอผมบอกอยู่ )
บ้านเธออยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลโรงเรียนนัก ( ผมอยากไปดูอาการเธอเร็วๆ )
ในที่สุดผมก็ยืนอยู่หน้าบ้านเธอ ( กำลังรวบรวมความกล้า )
เพื่อนเธอพลักผมล้มลงไปชนกับกริ่งที่อยู่หน้าบ้าน ( ผมยังทำใจไม่เสร็จเลย )
เสียงประตูด้านในก็ดังขึ้น ( ผมอธิฐานให้เธอเป็นคนเปิด )
แล้วเธอก็เปิดปรตูออกมา ( ดูเหมือนว่าเธอไม่ป่วย )
เป็นอะไรมากรึเปล่า ( ผมชิงถามเธอก่อน )
เธอบอกกับผมว่า
เมื่อวานเธอรู้สึกผิด ( พอได้ยินผมยังนึกไม่ออกว่าเรื่องอะไร )
เธอบอกว่าที่เธอขอกอดผม ( ถึงบ้างอ้อเลยครับ )
ตอนนี้เราอยู่กันแค่ 2 คนในบ้านของเธอ ( เพื่อนๆเธอกลับบ้านไปหมดแล้ว )
เธอบอกว่าอยู่กับผมแล้วอุ่นใจ ( เธอคิดกับผมอย่างนั้นจริงๆหรอ )
ผมก็เลยถามว่าถ้าผม... ( ผมจะทำอะไรกับเธอดี )
จะกอดเธอ เธอจะว่าไหม ( ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบ )
เธอก็โผตัวเข้ามากอดผมไว้ก่อนแล้ว ( ผมยังไม่ทันตั้งตัวอีกแล้ว )
ตอนนี้ก็เย็นมากแล้วผมกำลังจะขอตัวกลับบ้าน ( เธอทำหน้าตาเศร้าๆอีกแล้ว )
แล้วพ่อกับแม่เธอก็กลับมาถึงบ้าน ( แล้วผมจะทำตัวยังไงดี )
พ่อกับแม่ของเธอเห็นเธอกับผมอยู่ด้วยกัน 2 ต่อ 2 แล้ว ( พวกท่านก็แค่ยิ้มให้ )
เธอบอกผมว่าพ่อและแม่เธอรู้เรื่องแล้ว ( รู้ตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย )
เธอบอกว่าเธอบอกกับพ่อและแม่เธอว่าเราเป็นแฟนกัน ( !!! )
ผมกำลังคิด.. ( นี่หรอแฟน )
เธอบอกว่าไม่ต้องคิดมากเธอแค่บอกไปอย่างนั้นๆ ( แต่ผมคิดน่ะซิ )
เธอชวนผมกินข้าว ( ที่จริงก็อยากกินอยู่นะคับ )
ผมบอกเธอว่าไม่เป็นไร ( ที่จริงเสียดายคับ )
เธอบอกว่าเดี๋ยวเธอไปส่ง ( ผมเป็นคนขี้เกรงใจ )
ผมบอกว่าไม่เป็นไร ( บอกไปตามมารยาท )
เธอบอกว่าอุตส่าห์ขอพ่อแม่แล้ว ( ขอตอนไหนเนี่ย )
ผมก็เลยตอบตกลง ( มันต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว )
ถึงบ้านผมแล้วผมถามว่าเธอจะกลับยังไง ( ผมคงไม่ไปส่งหรอก )
พ่อและแม่ผมออกมาเจอ ( ทำเอาผมถึงกับซีด )
แฟนลูกหรอ ( ผมนึกไม่ถึงว่าพ่อกับแม่จะกล้าถาม )
เธอพยักหน้า ( ผมยังไม่ทันจะตอบเลยคับ )
กินข้าวด้วยกันไหมค่ะแม่ถาม ( แม่ๆเพื่อนผมนะคับ )
เธอพยักหน้าอีกครั้ง ( อ้าวตอนนี้ผมไม่ได้อยู่ตรงนี้ใช่มั๊ย )
หลังจากกินข้าวเสร็จเธออาสาล้างจาน ( ผมเองก็ทำอยู่บ่อยๆ )
เธอบอกดึกมาแล้วขอนอนค้างบ้านผมได้ไหม ( ผมมองไปทางแม่ )
แม่พยักหน้า ( อ้าวไหงงั้นหล่ะแม่ )
แล้วแม่ก็บอกว่าพรุ่งนี้จะให้ผมไปส่งเธอที่บ้านแต่เช้า ( คราวเคราะห์ของผมอีกแล้ว )
........
เช้านี้เธอเป็นคนทำกับข้าวให้ครอบครัวผม ( ปรกติจะต่างคนต่างทำ ในตอนเช้า )
แม่ผมชมเธอว่าเธอทำอร่อย ( เธอทำอร่ยจริงๆครับ )
แล้วผมก็ไปส่งเธอที่บ้าน ( ผมกลัวจะโดนพ่อแม่ของเธอว่า )
พ่อและแม่ของเธอยืนคอยอยู่หน้าบ้าน ( ขอให้สิ่งที่ผมกลัวอย่าเกิดขึ้นเลย )
ทั้งสองท่านเชิญผมเข้าไปในบ้าน ( ทำไมพ่อแม่ของเธอใจดีจัง )
พวกท่านบอกว่าให้ผมไปโรงเรียนพร้อมเธอ ( แน่นอนว่าผมอยากให้มันเป้นอย่างนั้น )
ผมรอเธออยู่ไม่นานเธอก็แต่งตัวเสร็จ ( ชุดเดิมๆคนเดิมๆ )
เธอบอกผมว่าวันนี้เธออยากไปโรงเรียนวิธีเดียวกับผม ( ปรกติพ่อและแม่เธอจะไปส่ง )
เธอโบกมือลาพ่อกับแม่ ( ผมเริ่มแปลกใจ )
แล้วเธอกับผมก็ถึงโรงเรียนพ้อมกัน ( เรานั่งรถแท๊กซี่มา )
เธอบอกว่าขอตัวไปอยู่กับเพื่อนๆ ( ผมก็อยากไปอยู่กับเพื่อนๆผมเหมือนกัน )
แล้วผมกับเธอก็แยกกัน ( ไม่เห็นจะแปลกสำหรับผม )
ในห้องเรียนเราก็เจอกันอีก ( ไม่เจอซิแปลก )
กลางวันเราก็กินข้าวด้วยกันอีก ( เป็นอยู่ทุกวัน )
ตอนเย็นๆก็จะกลับด้วยกันอีก ( เพิ่งจะเป้นวันนี้ )
เธอบอกว่าเธออยากไปบ้านผม ( เมื่อวานเพิ่งไปวันนี้ไปอีกแล้ว )
แล้วเธอก็หยิบมือถือออกมา ( เธอคงโทรหาพ่อแม่ )
แล้วก็ยื่นมาให้ผม ( งงครับ )
เธอบอกว่าพ่อแม่เธอซื้อให้เป็นของขวัญ ( โอกาศไหนเนี่ย )
ตอนแรกผมกะว่าจะไม่รับ ( ตามมารยาท )
แต่เธอบอกว่าถ้าไม่รับเธอจะไปบ้านผม ( ตัดสินใจยากเลย )
ผมก็เลยรับโทรศัพท์มา ( เพื่อให้เธอกลับไปอยู่กับพ่อแม่เธอ )
พอผมถึงบ้างโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ( อะไรจะแม่นขนาดนั้น )
โชว์เบอร์เธอขึ้นบนจอ ( แน่นอนว่าตอนนี้ในเครื่องมีเบอร์เธอเบอร์เดียว )
เธอถามผมว่าดีใจไหม ( ผมชักไม่แน่ใจว่าจะดีใจหรอเสียใจดี )
ผมบอกว่าพรุ่งนี้ผมจะเอามือถือไปคืน ( ไม่อยากได้อ่ะ )
เธอบอกว่าถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ผมต้องให้เธอมาค้างบ้านผม ( เอาอย่างนั้นดีกว่า )
ผมตอบตกลง
.........
รุ่งขึ้นเธอมารอหน้าบ้านผม ( ผมกำลังจะไปโรงเรียนพอดี )
เธอบอกว่าวันนี้ไม่อยากนั่งแท๊กซี่แล้ว ( ไม่ชอบสบายๆก็ไม่บอก )
ผมก็เลยพาเธอนั่งรถเมล์ไปโรงเรียน ( กว่าจะถึง )
เธอถามผมว่าเธอสวยไหม ( ผมกำลังคิดคำตอบ )
ผมบอกว่าตอนนี้ยัง ( ตอบตามตรง )
เธอก็ถามว่าจะทำยังไงถึงจะสวย ( ผมจะตอบยังไงหล่ะทีนี้ )
ผมบอกว่าเป็นอย่างที่เธอเป้นนะสวยแล้ว ( แน่นอน )
แล้วเธอก็จับมือผมขึ้นมาจูบเบาๆทีนึง ( ไม่ทันได้ตั้งตัวอีกแล้ว )
ผมเขิน ( ทุกครั้งไปซิน่า )
แล้วก็ขึ้นเรียน
วันนี้เธอหายไปไหนก็ไม่รู้ตอนกลางวัน ( ผมว่าเธอคงไปซ่อน )
ผมเจอเธออีกทีก็ตอนเย็นๆแล้ว ( นึกว่าเธฮจะกลับบ้านำแซะแล้ว )
เธอบอกว่าให้ผมไปส่งเธอที่บ้าน ( ไม่อยากไปเลย )
แต่ด้วยความที่ผมใจอ่อน ( ไปส่งที่บ้านเท่านั้น )
เธอบอกว่าผมสัญญากับเธอว่าจะพาเธอไปบ้านผมวันนี้ ( ผมคืนมือถือไปแล้ว )
ผมเลยต้องพาเธอไปบ้านผมแทน ( ไม่น่าคืนโทรศัพท์เลย )
เธอบอกว่าเธอไม่สบายอยากนอนพักในห้องผม ( ที่อื่นมีเยอะแยะไม่นอน )
ผมบอกว่าได้เดี๋ยวผมลงมานอนข้างล่าง ( สุภาพบุรุษ )
เธอบอกว่าไม่เป้นไรนอนห้องเดียวกันก็ได้ ( เอ๊ะยังไงกันเนี่ย )
พอเธอกินมื้อเย็นเสร็จเธอก็หลับทันที ( โชคดีของผมที่เธอหลับไปแล้ว )
ผมเลยย้ายลงมานอนข้างล่าง ( เพื่อ...เธอ )
.........
หนึ่งเดือนผ่านไป
เธอทำให้ผมรู้อะไรมากมาย
ผมไม่รู้ว่าเธอทำอย่างนั้นกับผมเพื่อบอกอะไร
และเมื่อไม่นานมานี้
ผมเพิ่งรู้ว่าเธอทำทั้งหมดนั้น
เพื่อที่จะบอกว่าเธอ"รัก" ผมมาก
ขนาดให้ผมได้ทั้งตัวและหัวใจ
ผมเองก็เหมือนกับว่าจะรู้
แต่ผมกลับทำตัวเป็นไม่รู้
แล้ววันนี้เธอก็กลับมา
........
เธอกลับมาซบผม...ด้วยน้ำตา
เธอบอกว่าไม่อยากอยู่ห่างจากผม
เธอบอกว่าผมเป็นคนที่ทำให้เธอยิ้มได้
เธอบอกว่าผมเป็นคนที่ทำให้พ่อแม่ของเธอดีใจ
เธอบอกว่าผมเปนคนที่กินข้าวดว้ยแล้วอร่อย
เธอบอกว่าผมเป้นคนที่ทำให้เธอนอนหลับฝันดี
เธอบอกว่าผมเป็นคนที่เธอไฝ่ฝันอยากเจอ
เธอบอกว่าผมเป้นกำลังใจให้เธอ
เธอบอกว่าผมจะเป็นทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับเธอ
แต่ผมบอกกับเธอว่า
เป็นอย่างนั้นหรอกหรอ
ทำตัวเหมือนว่าเรื่องที่เธอพูดกับผมไม่เคยเกิดขึ้น
เธอฉวยโอกาศจูบผม
ผมอาจจะเย็นชา
แต่เธอเนี่ยเหละที่ทำให้ผมหายจากอาการนั้น
ผมอยากจะขอบคุณเธอ
แต่...
เธอคนนั้น...
คงไม่มี...
อยู่ในโลกแห่งความจริง..
แม้แต่ในความฝัน...
เธออยู่แค่ในความคิด...
ของคนที่คิดถึงเธอเท่านั้น